Hokej na lodzie

Hokej na lodzie – w skrócie: tafla lodu o wymiarach 60×30 m, pole gry w kształcie prostokąta z zaokrąglonymi rogami boiska, które jest otoczone wysokimi na 1,2 m barierami, drużyny składające się z sześciu zawodników każda, zawodnicy jeżdżący na łyżwach, uderzający kijami krążek, a nad wszystkim czuwają trzej sędziowie – to wszystko składa się na jeden z najszybszych, jeśli chodzi o tempo i najbardziej fizycznych sportów zespołowych na świecie.

Zespół hokejowy składa się z 22 graczy, jednak podstawowy skład to po 6 zawodników po każdej ze stron. Składa się na to bramkarz i 5 graczy z tzw. „pola” – są to zwykle dwaj obrońcy i trzej atakujący, przy czym taktyka danego zespołu może być inna niż ten schemat. „Piątki” są zmieniane dość szybko – przeważnie w trakcie przerw w grze przed wznowieniem, ale zdarzają się również zmiany w trakcie gry. W porównaniu z innymi sportami drużynowymi, w hokeju bramkarz może być teoretycznie zastąpiony zawodnikiem z pola, natomiast w praktyce stosuje się to tylko w szczególnych sytuacjach w grze, np. gdy drużyna mała jednobramkową stratę w stosunku do rywala w końcówce meczu, albo gdy sędziowie wskazują, że zawodnik z drużyny przeciwnej będzie ukarany.

Czas meczu to 60 minut, a zegar przy każdym przerwaniu gry jest zatrzymywany. Całe spotkanie podzielone jest na 3 tercje, a pomiędzy każdą z nich mamy 15-minutowe przerwy. Celem gry jest wbicie do bramki rywala krążka, którym jest gumowy dysk o powierzchni 2,54 cm2, ważący między 156 a 170 gramów, mający średnicę około 7,62 cm. Hokeiści oraz bramkarz na każdy mecz przywdziewają obowiązkowe ubrania ochronne, które nie tylko bronią przed uderzeniem krążkiem, ale też przed groźniejszymi urazami podczas gry. Hokej na lodzie to jeden z najbardziej kontaktowych i fizycznych sportów, dozwolone są silne ataki ciałem na rywali. Jednakże wszelkie uderzenia kijem przeciwnika są zakazane przez regulamin gry i są karane.

W Ameryce boisko do hokeja ma szerokość 26 metrów i jest węższe niż w meczach rozgrywanych w Europie. Długość obu boisk jest identyczna na każdym kontynencie. Boisko jest podzielone pięcioma liniami – czerwoną (centralną, która dzieli boisko na pół), dalej mamy dwie niebieskie linie dzielące pole gry na trzy części, a ostatnie dwie linie to linie bramkowe. Dzielą one boisko odpowiednio na pole do obrony, pole do ataku i obszar neutralny. W strefie neutralnej mamy 5 punktów, w których można wznawiać grę, a w pozostałych strefach mamy po 2 takie punkty. Mają one duży wpływ na przebieg meczu, ponieważ w momencie wznowienia lub rozpoczęcia gry sędzia właśnie w tych miejscach rzuca na boisko krążek. Dwóch zawodników przeciwnych drużyn staje naprzeciw siebie w kole, natomiast reszta graczy musi znajdować się poza nim. Sędzia rzuca krążek pomiędzy kije zawodników. Jeżeli dany hokeista zachowuje się zbyt agresywnie przed wznowieniem, sędzia może odprawić tego gracza, a jego miejsce w punkcie „face-off” zajmuje jego kolega z drużyny.

Dopóki krążek jest w grze, ekipy starają się trzymać go jak najdalej od swojej strefy obrony i umieścić go w bramce przeciwnika. Bramki w hokeju mają wymiary 1,83 m szerokości na 1,22 m wysokości, a ich słupki i poprzeczka są koloru czerwonego. Przed każdą z dwóch bramek mamy wymalowany niebieski obszar, tzw. „pole bramkowe”, gdzie może przebywać tylko bramkarz i zawodnicy broniący. Oprócz naruszenia pola bramkowego, mamy też przepis o spalonym – zawodnik jest na tzw. „spalonym” wtedy, gdy wjedzie w pole do ataku przed krążkiem. Jeśli natomiast drużyna broniąca wybije krążek ze swojej połowy w taki sposób, że krążek minie linię bramkową przeciwnika, a pierwszym zawodnikiem, który dotknie krążek będzie rywal, wówczas sędzia odgwizduje niedozwolone uwolnienie i wznawia się grę z tercji obronnej drużyny, która wybiła krążek. Odgwizdywane jest ono jednak tylko wtedy, gdy obie ekipy grają w takim samym składzie liczebnym.

Podczas gdy uwolnienie i spalony to tak zwane naruszenia linii, które karze się wznowieniem z tercji obronnej, to mamy oprócz nich tego kary czasowe. Nad meczem kontrolę sprawuje trójka sędziowska – główny arbiter i dwóch asystentów. Do ich zadań należy prowadzenie meczu, kontrolowanie zachowań graczy, głównie podczas wznowień, kiedy to liniowi pilnują tego, by zawodnicy nie przekraczali przepisów, a także nakładanie kar czasowych. Jest to wola arbitra, jeżeli przydzieli zawodnikowi karę czasową. Gdy jeden z zawodników popełni wykroczenie, sędzia podnosi rękę nie przerywając gry, dając przywilej korzyści poszkodowanym. Oznacza to, że dopiero w chwili, gdy drużyna faulująca dotknie krążka, gra zostanie przerwana. Do tego momentu poszkodowani mogą atakować bez obawy utraty bramki (z tego powodu w takiej sytuacji bramkarz poszkodowanych może zjechać do swojego boksu, a w jego miejsce może wejść na lodowisko dodatkowy zawodnik z drużyny, tworząc przez to liczebną przewagę drużyny i zwiększając tym samym szansę na strzelenie bramki). W razie gdy faul popełni zawodnik drużyny atakującej, wówczas kara (i przerwa w grze) jest odgwizdywana natychmiast.

W momencie gdy drużyna faulująca przejmie krążek, sędzia przerywa grę, a zawodnik faulujący otrzymuje karę. Kara skutkuje tym, że gracz uznany za winnego wykroczenia udaje się na ławkę kar, a jego drużyna jest zmuszona grać w liczebnym osłabieniu przez określony czas. Kary mogą być: mniejsze (2 minuty), większe (5 minut, np. gdy w wyniku faulu nastąpi zranienie gracza), indywidualne (10 minut – wykluczenie z gry obciąża tylko zawodnika, zaś jego zespół nie doznaje osłabienia liczebnego), kara meczu (zawodnik zostaje wykluczony z gry w spotkaniu – wówczas drużyna doznaje osłabienia jedynie karą 5 minut). Kary mogą być łączone (czyli np. 2+2 minuty, 2+10 minut, 4+25 minut i kara meczu).

Drużyna nie może grać w składzie mniejszym niż trzech zawodników, co oznacza, że nie jest możliwe maksymalne zredukowanie liczby graczy na lodzie w wyniku kilku nałożonych kar na jeden zespół. W takim przypadku drużyna występuje w składzie trzech zawodników, przy czym trzecia (i ewent. następne wykluczenia) są odłożone i zaczynają upływać dopiero po zakończeniu którejś z wcześniejszych kar ww. rodzaju.

Jeżeli drużyna grająca w osłabieniu traci bramkę, wówczas automatycznie anulowana jest nałożona na nią kara. Zawodnik opuszcza ławkę kar a jego zespół ponownie występuje w pełnym składzie. Analogicznie przy nałożonych dwóch karach, gdy osłabiona drużyna broni się trzema zawodnikami w polu, wówczas po stracie gola i opuszczeniu ławki przez jednego z wykluczonych graczy, zespół osłabiony kontynuuje grę czterema zawodnikami w polu. Wyjątkiem w tym zakresie jest kara większa 5 minut. W takiej sytuacji zawodnik musi odsiedzieć całą karę a jego drużyna jest osłabiona bezwarunkowo, co oznacza że nawet po stracie bramki osłabienie trwa przez całe 5 minut kary. Gdy zawodnik jest ukarany karą podwójną mniejszą 2+2 minuty i jego drużyna straci bramkę w pierwszych 2 minutach, to reszta czasu pierwszej kary zostaje anulowana, ale zawodnik nie wraca na taflę, tylko odsiaduje drugie 2 minuty indywidualnie. Jeżeli na drużyny nałożono wykluczenia równocześnie i zespoły mimo że są osłabione grają równą liczbą zawodników (np. po 4 graczy), wówczas po stracie bramki zawodnik drużyny tracącej ją nie wraca na lodowisko.

Podczas gdy w niektórych meczach hokejowych zdarzały się remisy, to jednak zmiany w regulaminach w większości lig hokejowych na świecie oraz na największych turniejach, takich jak mistrzostwa świata sprawiły, że nie ma już praktycznie takiej możliwości.
Jeżeli po normalnym dystansie 3×20 minut nie będzie rozstrzygnięcia na korzyść którejś z drużyn, wówczas mamy zarządzaną dogrywkę, która co do zasady trwa 5 minut, natomiast istnieją odstępstwa – może ona trwać 10 lub 20 minut, w zależności od ligi lub terenu, gdzie rozgrywany jest mecz. Jest także różnica między różnymi ligami, jeśli chodzi o zastosowanie zasady „nagłej śmierci”, co oznacza, że do momentu zdobycia rozstrzygającej bramki gra trwa (jest to odpowiednik dawnego „złotego gola” w meczach piłki nożnej). W niektórych ligach panuje z kolei zasada, że mecz aż do końca czasu przewidzianego na dogrywkę.

Jeżeli nie zostanie zdobyty w dogrywce rozstrzygający gol, wówczas zwycięzca meczu zostaje wyłoniony poprzez serię rzutów karnych. W tym przypadku, krążek zostaje umieszczony w środkowej strefie, a po trzech graczy z każdej ekipy próbuje strzelić bramkę, podczas gdy reszta zawodników jest poza boiskiem. Jeśli po trzech seriach nie ma rozstrzygnięcia, karne są strzelane do skutku, aż wreszcie któraś z drużyn spudłuje przy jednoczesnym golu dla rywali.

To tylko krótki rzut oka na najszybszy sport drużynowy na świecie. W dodatkowym tekście spojrzymy na historię hokeja na lodzie, rozprzestrzenianie się popularności tej dyscypliny sportu po świecie, a także spojrzymy na to, jakie ligi hokejowe są najsilniejsze. Omówimy to szczegółowo, a także spojrzymy na to, jak prezentują zakłady bukmacherskie Rivalo dotyczące meczów hokeja, mamy tam przygotowane naprawdę ciekawe kursy bukmacherskie.